آرتروز گردن که با نام اسپوندیلوز گردنی یا استئوآرتریت گردن نیز شناخته می‌شود، یک بیماری شایع در میان بزرگسالان و سالمندان است که به دلیل فرسایش تدریجی مفاصل و دیسک‌های ناحیه گردن ایجاد می‌شود. این وضعیت اغلب باعث بروز درد و خشکی در ناحیه گردن می‌شود، اما خوشبختانه در اغلب موارد پیشرفت بیماری آهسته بوده و علائم آن با روش‌های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی، دارودرمانی و اصلاح سبک زندگی قابل کنترل است. در این مقاله به بررسی علائم و دلایل آرتروز گردن و مؤثرترین راهکارهای درمان این بیماری می‌پردازیم.

آرتروز گردن چیست؟

آرتروز گردن یا اسپوندیلوز گردنی، اصطلاحی عمومی برای توصیف فرسایش و ساییدگی تدریجی در ناحیه ستون فقرات گردنی است. ستون فقرات گردنی شامل هفت مهره در ناحیه گردن است که نقش مهمی در حفظ پایداری، حرکت و محافظت از نخاع دارند. 

با گذشت زمان و افزایش سن، ساختارهای این ناحیه مانند دیسک‌ها، مفاصل و رباط‌ها ممکن است دچار تغییرات فرسایشی شوند. به این فرسایش تدریجی اسپوندیلوز گفته می‌شود. متخصصان گاهی این وضعیت را با نام‌هایی مانند آرتروز گردن یا استئوآرتریت گردنی نیز معرفی می‌کنند.

افرادی که دچار آرتروز گردن هستند، ممکن است علائمی مانند درد، خشکی، کاهش انعطاف پذیری و در برخی موارد گزگز یا بی‌حسی اندام‌ها را تجربه کنند. 

هرچند این بیماری درمان قطعی ندارد، اما با تشخیص به موقع و استفاده از روش‌های درمانی غیرجراحی مانند فیزیوتراپی، دارودرمانی و اصلاح سبک زندگی می‌توان از پیشرفت آن جلوگیری کرد و کیفیت زندگی فرد را به طور چشمگیری بهبود بخشید.

علائم آرتروز گردن چیست؟

آرتروز گردن در برخی افراد ممکن است بدون هیچ علامت مشخصی باشد و تنها به صورت تغییرات تدریجی در ساختار گردن باقی بماند. اما در بسیاری از موارد با پیشرفت بیماری، علائم آزاردهنده‌ای ظاهر می‌شود که می‌تواند فعالیت‌های روزمره فرد را مختل کند. 

از جمله شایع‌ترین علائم آرتروز گردن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• گردن درد: این درد ممکن است خفیف یا شدید باشد و گاهی در شانه‌ها یا بازوها نیز پخش می‌شود.
• خشکی و کاهش انعطاف پذیری گردن: افراد معمولاً هنگام بیدار شدن از خواب یا پس از نشستن طولانی مدت دچار خشکی گردن می‌شوند.
• ایجاد برآمدگی یا گره عضلانی: گاهی سفتی عضلات منجر به ایجاد برجستگی‌هایی در ناحیه گردن می‌شود که به لمس حساس هستند.
• اسپاسم عضلانی: گرفتگی یا پرش ناگهانی عضلات گردن از علائم رایج این بیماری است.
• صدا دادن گردن: ممکن است هنگام چرخاندن یا خم کردن گردن صداهایی مانند تق تق، کلیک یا ساییدگی احساس شود که ناشی از تغییرات مفصلی است.
• سرگیجه: برخی افراد به خصوص هنگام چرخاندن سریع سر یا قرار گرفتن در یک وضعیت خاص، احساس سرگیجه یا عدم تعادل را تجربه می‌کنند.

آرتروز گردن چقدر شایع است؟

آرتروز گردن یکی از اختلالات شایع و طبیعی در دوران میانسالی و سالمندی به شمار می‌رود. در واقع، این بیماری بخشی طبیعی از روند افزایش سن است که با فرسایش تدریجی دیسک‌ها، مفاصل و سایر ساختارهای گردنی همراه است. 

معمولاً تغییرات مرتبط با آرتروز از حدود سن ۳۰ سالگی آغاز می‌شود و به مرور زمان شدت می‌گیرد. طبق آمارها تا سن ۶۰ سالگی حدود ۹۰ درصد افراد درجاتی از اسپوندیلوز گردنی را تجربه می‌کنند؛ هرچند ممکن است همه افراد علائم بالینی آشکاری نداشته باشند. 

با توجه به شیوع بالای این بیماری، آگاهی از علائم و راه‌های کنترل آن برای حفظ کیفیت زندگی در سنین بالا اهمیت زیادی دارد.

دلایل آرتروز گردن

آرتروز گردن یا اسپوندیلوز گردنی یک بیماری وابسته به سن است که در اثر فرسایش و ساییدگی تدریجی بخش‌های مختلف ستون فقرات گردنی به وجود می‌آید. این مشکل می‌تواند ناشی از تغییرات ایجاد شده در دیسک‌های بین مهره‌ای گردن باشد (که نقش ضربه‌گیر بین مهره‌ها را دارند) یا در اثر تغییرات مستقیم در خود ستون فقرات یا رباط‌های اطراف آن ایجاد شود.

از جمله این تغییرات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1-کم آب شدن دیسک‌های بین مهره‌ای

با افزایش سن، دیسک‌های بین مهره‌ای گردن رطوبت خود را از دست می‌دهند و کوچک‌تر می‌شوند.  در نتیجه، فضای بین مهره‌ها کاهش یافته و تماس استخوان‌ها با یکدیگر بیشتر می‌شود. این موضوع می‌تواند باعث گردن درد شدید، خشکی و کاهش دامنه حرکتی گردن شود.

2-ضخیم شدن استخوان‌ها و رباط‌های گردنی

با بالا رفتن سن، بدن تلاش می‌کند با افزایش ضخامت رباط‌ها و استخوان‌ها از ستون فقرات محافظت کند. این تغییرات ممکن است به نخاع یا ریشه‌های عصبی فشار وارد کرده و باعث بروز علائمی مانند گردن درد، بی‌حسی یا گزگز در دست‌ها و بازوها شوند.

3-فتق دیسک گردن

دیسک‌های بین مهره‌ای از یک لایه بیرونی محکم (آنولوس فیبروزوس) و یک هسته ژله‌ای و نرم در مرکز (نوکلئوس پالپوزوس) تشکیل شده‌اند. زمانی که به دلایل مختلفی مثل فرسایش ناشی از افزایش سن یا فشار ناگهانی، لایه بیرونی دیسک دچار ترک یا پارگی شود، ممکن است ماده ژله‌ای درونی از محل پارگی به بیرون نشت کند. به این وضعیت «فتق دیسک» گفته می‌شود. 

اگر این دیسک بیرون‌ زده به ریشه‌های عصبی یا نخاع فشار وارد کند، می‌تواند علائمی مانند گردن درد شدید، درد شانه‌ها یا دست‌ها، بی‌حسی، گزگز یا حتی ضعف عضلانی در اندام فوقانی ایجاد کند.

4-تشکیل خار استخوانی (استئوفیت)

بدن در واکنش به فرسایش ستون فقرات و ناپایداری مفاصل ممکن است استخوان اضافی تولید کند تا ستون فقرات را تقویت نماید. این خارهای استخوانی می‌توانند به ریشه‌های عصبی یا نخاع فشار وارد کرده و موجب درد و اختلالات حرکتی شوند.

5-سایر دلایل بروز آرتروز گردن

علاوه بر فرایند طبیعی افزایش سن، برخی عوامل دیگر نیز می‌توانند در بروز یا تشدید اسپوندیلوز گردنی نقش داشته باشند، از جمله:

• آسیب‌ها و ضربه‌های گردنی: آسیب‌های ناشی از تصادفات رانندگی، افتادن از ارتفاع و به طور کلی وارد شدن ضربه شدید به گردن می‌توانند روند فرسایش مفاصل گردنی را سرعت ببخشند.
• استفاده مکرر از گردن: انجام فعالیت‌هایی که مستلزم حرکات تکراری گردن یا حمل مداوم اجسام سنگین هستند (مانند برخی مشاغل صنعتی یا ورزشی) فشار زیادی به مهره‌ها و دیسک‌های گردنی وارد می‌کند و احتمال بروز آرتروز را افزایش می‌دهد.

عوامل خطر ابتلا به آرتروز گردن (اسپوندیلوز گردنی)

عواملی که می‌توانند خطر ابتلا به اسپوندیلوز گردنی را افزایش دهند، عبارتند از:

• افزایش سن: با بالا رفتن سن به خصوص بعد از ۵۰ سالگی، دیسک‌های بین‌ مهره‌ای گردن کم کم انعطاف پذیری خود را از دست می‌دهند و دیگر نمی‌توانند به خوبی نقش ضربه گیر را ایفا کنند. در این شرایط، مهره‌ها به یکدیگر نزدیک‌تر شده و احتمال ساییدگی استخوان‌ها و بروز آرتروز گردن افزایش می‌یابد.
• سابقه خانوادگی: اگر یکی از اعضای خانواده شما به آرتروز گردن مبتلا باشد، احتمال اینکه شما هم دچار این مشکل شوید بیشتر است، زیرا زمینه‌های ژنتیکی در بروز آن نقش دارند.
• آسیب‌های قبلی به گردن: تصادف‌ها، زمین خوردگی‌ها یا هر نوع آسیب جدی به ناحیه گردن در گذشته می‌تواند در آینده باعث تسریع فرسایش دیسک‌ها و رباط‌های گردنی شود.
• نوع شغل، سبک زندگی یا فعالیت‌های تکراری: برخی مشاغل و فعالیت‌ها مانند کار با رایانه، رانندگی طولانی مدت یا ورزش‌هایی که گردن را تحت فشار قرار می‌دهند و نیازمند حرکات مکرر یا نگه داشتن گردن در یک وضعیت ثابت هستند، می‌توانند به تدریج باعث آسیب به ساختارهای گردنی شوند.
• سیگار کشیدن: سیگار کشیدن با کاهش جریان خون به دیسک‌ها، روند فرسایش آن‌ها را تسریع کرده و خطر بروز درد و التهاب در ناحیه گردن را افزایش می‌دهد.
• افسردگی: تحقیقات نشان داده‌اند که افراد مبتلا به افسردگی بیشتر در معرض ابتلا به آرتروز گردن قرار دارند. استرس روانی می‌تواند دردهای مزمن عضلانی و اسکلتی را تشدید کند.
• وضعیت نادرست بدن: طرز نشستن یا ایستادن نامناسب به خصوص هنگام کار با کامپیوتر یا استفاده طولانی مدت از گوشی همراه، فشار شدیدی به مهره‌ها و دیسک‌های گردنی وارد می‌کند و در درازمدت می‌تواند منجر به آرتروز شود.

عوارض آرتروز گردن چیست؟

در صورت عدم درمان، آرتروز گردن می‌تواند منجر به بروز عوارض جدی‌تری شود. از جمله مهم‌ترین عوارض می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• میلوپاتی گردنی (Cervical Myelopathy): این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که نخاع در ناحیه گردن تحت فشار قرار می‌گیرد. فشار بر نخاع می‌تواند ناشی از دیسک‌های تحلیل رفته، زائده‌های استخوانی (استئوفیت‌ها) یا تنگی کانال نخاعی باشد. علائم آن ممکن است شامل بی‌حسی یا ضعف در دست‌ها و پاها، اختلال در تعادل، مشکل در انجام حرکات ظریف (مانند نوشتن یا بستن دکمه لباس) و حتی اختلال در راه رفتن باشد.
• رادیکولوپاتی گردنی (Cervical Radiculopathy): در این حالت، یکی از ریشه‌های عصبی خارج شونده از نخاع در ناحیه گردن فشرده می‌شود. این فشار می‌تواند موجب درد تیر کشنده در شانه یا بازو، احساس گزگز یا بی‌حسی در اندام‌ها و گاهی ضعف عضلانی شود. رادیکولوپاتی معمولاً در اثر بیرون زدن دیسک یا تشکیل زائده‌های استخوانی ایجاد می‌شود.

آیا آرتروز گردن می‌تواند بر مغز تأثیر بگذارد؟

خیر، آرتروز گردن به طور مستقیم تأثیری بر عملکرد مغز ندارد. این بیماری محدود به ساختارهای اسکلتی و دیسک‌های بین مهره‌ای در ناحیه گردن است و مغز را درگیر نمی‌کند.

با این حال، درد مزمن یا محدودیت حرکتی ناشی از آرتروز گردن ممکن است به طور غیرمستقیم بر کیفیت زندگی، تمرکز یا خلق و خو فرد تأثیر بگذارد. اما این اثرات ناشی از خود بیماری نیستند، بلکه واکنش بدن به درد و محدودیت حرکتی می‌باشند.

آیا آرتروز گردن می‌تواند باعث سردرد شود؟

در حالی که سردرد به طور مستقیم از علائم اصلی آرتروز گردن محسوب نمی‌شود، اما گرفتگی و سفتی عضلات ناحیه پس سری که معمولاً با این بیماری همراه است، می‌تواند به بروز سردردهای مبهم و مزمن منجر شود. این دردها اغلب در ناحیه پشت سر احساس می‌شوند و ممکن است در پیشانی یا شقیقه‌ها نیز احساس شوند.

آیا آرتروز گردن درمان قطعی دارد؟

در علم پزشکی، اصطلاح درمان قطعی معمولاً کاربرد محدودی دارد، زیرا بسیاری از بیماری‌ها از جمله آرتروز گردن، مزمن بوده و ممکن است پس از بهبودی دوباره عود کنند. 

با این حال، روش‌های درمانی مؤثری وجود دارند که می‌توانند علائم بیماری را تا حد زیادی کنترل کرده و کیفیت زندگی فرد را بهبود دهند. این روش‌ها شامل دارودرمانی، فیزیوتراپی، تزریق‌های تخصصی و در موارد پیشرفته جراحی می‌شود.

آیا آرتروز گردن می‌تواند باعث سرگیجه شود؟

بله، در مواردی که آرتروز باعث وارد شدن فشار بر روی شریان‌های مهره‌ای شود (رگ‌هایی که از میان مهره‌های گردنی عبور کرده و خون را به بخش‌هایی از مغز می‌رسانند) ممکن است جریان خون کاهش پیدا کند. کاهش خون‌رسانی به نواحی خاصی از مغز مانند ساقه مغز می‌تواند باعث احساس سرگیجه شود.

آیا آرتروز گردن می‌تواند خطرناک باشد؟

در برخی موارد، آرتروز گردن ممکن است به مراحل پیشرفته‌ای برسد که عملکرد سیستم عصبی را تحت تأثیر قرار دهد. این وضعیت می‌تواند باعث کاهش تعادل، ضعف در اندام‌ها یا حتی اختلال در مهارت‌های حرکتی دقیق مانند نوشتن شود. بنابراین اگر درمان به موقع انجام نشود، ممکن است کیفیت زندگی فرد به شدت کاهش پیدا کند.

روش‌های تشخیص آرتروز گردن

برای تشخیص دقیق آرتروز گردن، پزشک ابتدا شرح حال کاملی از بیمار می‌گیرد و درباره علائم فعلی، شدت آن‌ها و نحوه شروعشان سؤال می‌کند. همچنین ممکن است در مورد سابقه پزشکی فرد و خانواده‌اش در زمینه ابتلا به بیماری‌های مشابه، اطلاعاتی جمع‌آوری شود. 

برخی از پرسش‌هایی که ممکن است مطرح شوند، عبارتند از:

• گردن درد از چه زمانی شروع شده و ماهیت آن چگونه است (تیز، مبهم، مداوم یا متناوب)؟
• آیا شروع درد با حادثه یا ضربه خاصی همراه بوده است؟
• چه عواملی درد را کاهش می‌دهند یا تشدید می‌کنند و این اثرات چقدر دوام دارند؟
• آیا درد یا سایر علائم بر فعالیت‌های روزمره مانند نوشتن، تایپ کردن، لباس پوشیدن یا انجام حرکات ظریف تأثیر گذاشته‌اند؟
• آیا در حفظ تعادل یا هماهنگی حرکات مشکل دارید؟
• آیا سابقه آسیب دیدگی گردن یا مشکلات مشابه در گذشته را داشته‌اید؟

پس از مرحله گرفتن شرح حال، پزشک به معاینه فیزیکی می‌پردازد که شامل بررسی تحرک گردن، وضعیت عضلات شانه، بررسی رفلکس‌ها، قدرت عضلات اندام فوقانی، وجود بی‌حسی، گزگز و همچنین ارزیابی نحوه راه رفتن و تعادل بیمار است. در صورتی که علائم عصبی وجود داشته باشند، پزشک ممکن است برای بررسی‌های تخصصی‌تر، بیمار را به متخصص مغز و اعصاب ارجاع دهد.

آزمایشات لازم برای تشخیص آرتروز گردن

برای تشخیص دقیق اسپوندیلوز گردنی و سایر علل احتمالی ممکن است از آزمایش‌ها و تصویربرداری‌های تکمیلی زیر استفاده شود:

• رادیوگرافی ساده از گردن (X-ray): برای بررسی تغییرات استخوانی، باریک شدن فضای بین مهره‌ای یا وجود زائده‌های استخوانی (خارهای استخوانی) از این روش استفاده می‌شود.
• تصویربرداری با MRI: جهت مشاهده دقیق‌تر بافت‌های نرم مانند دیسک‌ها، نخاع و ریشه‌های عصبی از این روش استفاده می‌شود. MRI به خصوص برای تشخیص فشردگی عصب یا دیسک بیرون زده بسیار مؤثر است.
• سی تی میلوگرافی (CT Myelography): در این روش، ماده حاجب به داخل کانال نخاعی تزریق می‌شود و سپس از ناحیه تصویربرداری می‌شود. این آزمایش جزئیات بیشتری از فضای نخاعی و فشار بر ریشه‌های عصبی فراهم می‌کند.
• الکترومایوگرافی (EMG): در این روش با استفاده از سوزن‌های ظریف، پاسخ عضلات به تحریکات عصبی بررسی می‌شود. این روش کمک می‌کند تا آسیب‌های عصبی و محل دقیق آن‌ها مشخص شود.
• مطالعه هدایت عصبی (NCS): در این روش، سیگنال‌های الکتریکی کوچکی از طریق الکترودها به اعصاب فرستاده می‌شود تا سرعت و قدرت انتقال پیام‌های عصبی ارزیابی گردد.

مجموعه این بررسی‌ها به پزشک کمک می‌کند تا شدت و نوع آسیب، محل دقیق درگیری عصبی یا مهره‌ای و همچنین مناسب‌ترین روش درمانی برای بیمار را مشخص کند. تشخیص به موقع و دقیق، نقش کلیدی در جلوگیری از پیشرفت بیماری و انتخاب درمان مؤثر ایفا می‌کند.

روش‌های غیرجراحی درمان آرتروز گردن

در بیشتر افراد مبتلا به آرتروز گردن، درمان‌های غیرجراحی برای کنترل علائم کفایت می‌کنند. این روش‌های درمانی شامل موارد زیر هستند:

1-استراحت و کاهش فعالیت‌های فیزیکی سنگین

استراحت می‌تواند به کاهش التهاب و تسکین علائم کمک کند و فشار وارد بر مفاصل و دیسک‌های گردن را کاهش دهد. با این حال، استراحت طولانی مدت و بی حرکتی کامل ممکن است باعث ضعف عضلات گردن و کاهش انعطاف پذیری مفاصل شود که در نهایت روند بهبودی را کند می‌کند. 

بنابراین، توصیه می‌شود پس از کاهش درد اولیه با مشورت پزشک یا فیزیوتراپیست فعالیت‌های سبک و تمرینات مناسب برای حفظ تحرک و تقویت عضلات گردن انجام شود تا از خشکی و تحلیل عضلات جلوگیری شود.

2-مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)

 داروهایی مانند ایبوپروفن، ناپروکسن و دیکلوفناک معمولاً برای کاهش التهاب و تسکین درد در بیماران مبتلا به آرتروز گردن تجویز می‌شوند. این داروها با کاهش التهاب در بافت‌های ملتهب گردن به کاهش فشار روی اعصاب و مفاصل کمک می‌کنند و علائم را بهبود می‌بخشند. علاوه بر این داروها، در برخی موارد ممکن است برای کنترل بهتر درد، داروهای مسکن مانند استامینوفن تجویز شود.

3-فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یکی از مؤثرترین روش‌های درمان غیرجراحی آرتروز گردن است که به بهبود تحرک، کاهش درد و تقویت عضلات اطراف ستون فقرات کمک می‌کند. درمان فیزیوتراپی معمولاً شامل مجموعه‌ای از تکنیک‌ها و روش‌های تخصصی است که به کاهش التهاب و تسکین درد، رفع گرفتگی‌های عضلانی، افزایش انعطاف پذیری و تقویت عضلات جهت حفظ پایداری و حمایت از مفاصل گردن کمک می‌کنند. 

پیگیری منظم جلسات فیزیوتراپی و رعایت دقیق توصیه‌های فیزیوتراپیست می‌تواند روند بهبودی را سرعت بخشد و کیفیت زندگی بیمار را به طور قابل توجهی ارتقا دهد.

4-استفاده از گردنبند طبی (کلار گردنی)

این وسیله معمولاً برای مدت کوتاه و در دوره‌های تشدید درد آرتروز گردن تجویز می‌شود تا با محدود کردن حرکت گردن از مهره‌ها را محافظت کرده و درد را کاهش دهد. استفاده از گردنبند طبی باعث کاهش فشار روی مفاصل و دیسک‌های گردنی شده و به فرآیند بهبودی کمک می‌کند. 

با این حال، استفاده بلندمدت از گردنبند توصیه نمی‌شود، زیرا می‌تواند باعث کاهش فعالیت عضلات گردن و در نتیجه ضعف و تحلیل رفتن آن‌ها شود. بنابراین بهتر است گردنبند طبی تنها تحت نظر پزشک و برای مدت کوتاه استفاده شود.

5-تزریق استروئید

در مواردی که گردن درد بسیار شدید بوده و به درمان‌های دارویی و فیزیوتراپی معمول پاسخ نمی‌دهد، پزشک ممکن است تزریق داروهای کورتیکواستروئید را به ناحیه اطراف نخاع (تزریق اپیدورال) یا به مفاصل فاست گردنی توصیه کند.

این تزریق‌ها به طور موضعی التهاب و تورم اعصاب فشرده شده را کاهش می‌دهند و به تسکین درد کمک می‌کنند. اثر این درمان ممکن است موقتی باشد و معمولاً در کنار سایر روش‌های درمانی مانند فیزیوتراپی استفاده می‌شود تا کیفیت زندگی بیمار بهبود یابد.

جراحی برای درمان آرتروز گردن

در مواردی که بیمار به درمان‌های غیرجراحی پاسخ مناسبی نمی‌دهد و علائم شدیدی مانند بی‌حسی، گزگز، ضعف عضلانی یا اختلال در عملکرد اندام‌ها ظاهر می‌شود، انجام جراحی می‌تواند به عنوان یک گزینه جدی مدنظر قرار گیرد. تصمیم‌گیری درباره جراحی باید توسط متخصص مغز و اعصاب و پس از انجام بررسی‌های کامل صورت بگیرد.

فیزیوتراپی برای درمان آرتروز گردن

وقتی دچار آرتروز گردن هستید، ممکن است درد و خشکی در این ناحیه حرکت دادن گردن را برایتان دشوار کند و حتی باعث شود از ترس آسیب بیشتر از انجام فعالیت‌های روزمره خودداری کنید. در این شرایط، پزشک متخصص معمولاً برای کنترل علائم و پیشگیری از پیشرفت بیماری شما را به یک فیزیوتراپیست ارجاع می‌دهد. 

فیزیوتراپی یکی از مؤثرترین روش‌های درمانی محسوب می‌شود که می‌تواند به کاهش درد، بهبود دامنه حرکتی و افزایش کیفیت زندگی شما کمک کند.

فیزیوتراپیست با ارزیابی دقیق وضعیت گردن، شانه‌ها و عضلات اطراف آن برنامه‌ای شخصی‌سازی شده برای شما طراحی می‌کند. این برنامه می‌تواند شامل تکنیک‌های منوال‌ تراپی (درمان دستی)، تمرینات ورزشی، درمان با گرما یا سرما، الکتروتراپی و آموزش وضعیت بدنی صحیح هنگام نشستن و ایستادن باشد.

همچنین، فیزیوتراپیست تمرین‌هایی را برای انجام در خانه به شما آموزش می‌دهد که تداوم در انجام آن‌ها نقش مهمی در تسریع روند بهبود دارد. مهم است که این تمرین‌ها را به طور منظم و مطابق دستور انجام دهید و در صورت بروز هرگونه مشکل یا ناتوانی در اجرای آن‌ها، موضوع را با فیزیوتراپیست خود در میان بگذارید تا راهکارهای جایگزین ارائه شود.

کلینیک فیزیوتراپی برای درمان آرتروز گردن

اگر به دنبال یک مرکز مطمئن و تخصصی برای درمان آرتروز گردن هستید، کلینیک فیزیوتراپی نوید می‌تواند انتخابی ایده‌آل برای شما باشد. در این کلینیک، ابتدا شرایط و علائم شما به دقت توسط فیزیوتراپیست‌های مجرب بررسی می‌شود و سپس با توجه به نیازهای خاص هر فرد یک برنامه درمانی هدفمند طراحی و اجرا می‌گردد. پس اگر به دنبال درمانی اصولی بدون نیاز به جراحی هستید، همین حالا با شماره‌های کلینیک فیزیوتراپی نوید تماس بگیرید و از خدمات تخصصی ما بهره مند شوید.