اسکولیوز به معنای وجود انحنای غیرطبیعی در ستون فقرات است. این عارضه معمولاً در دوران کودکی یا اوایل نوجوانی یعنی زمانی که بدن در حال رشد سریع است، بروز می‌کند و شیوع آن در دختران بیشتر از پسران گزارش شده است. در بسیاری از موارد، اسکولیوز علائم واضحی ایجاد نمی‌کند، اما برخی افراد ممکن است دچار خمیدگی به یک سمت یا نامتقارن شدن شانه‌ها و لگن شوند. شدت انحنا نقش مهمی در انتخاب روش درمان دارد؛ به طوری که بسیاری از مبتلایان نیاز به درمان خاصی پیدا نمی‌کنند. اما در صورت پیشرفت بیماری ممکن است از روش‌های تخصصی برای درمان این عارضه استفاده شود. در این مقاله به علائم اسکولیوز، روش‌های تشخیص و درمان این عارضه می‌پردازیم.

اسکولیوز چیست؟

اسکولیوز (Scoliosis) یک اختلال اسکلتی است که در آن ستون فقرات به جای قرار گرفتن در راستای طبیعی خود، به سمت چپ یا راست انحراف پیدا می‌کند و شکلی شبیه حرف C یا S به خود می‌گیرد. در حالت عادی، ستون فقرات دارای انحنای ملایم به سمت جلو و عقب است که به توزیع وزن و تعادل بدن کمک می‌کند، اما در اسکولیوز این تعادل به هم می‌خورد.

در بیشتر موارد، اسکولیوز خفیف بوده و معمولاً علائم آزاردهنده‌ای ایجاد نمی‌کنند و حتی نیازی به درمان خاصی ندارند. با این حال، در موارد متوسط تا شدید این عارضه می‌تواند باعث نامتقارن شدن شانه‌ها و لگن، تغییر در وضعیت بدن و بروز درد شود. در چنین شرایطی بسته به شدت انحنا و شرایط بیمار درمان‌هایی مانند استفاده از بریس (کمربند مخصوص)، فیزیوتراپی یا عمل جراحی توصیه می‌شود.

تشخیص زودهنگام و پیگیری مداوم، نقش مهمی در پیشگیری از پیشرفت اسکولیوز و بهبود کیفیت زندگی مبتلایان دارد.

انواع اسکولیوز

اسکولیوز بر اساس علت ایجاد و زمان بروز به چند نوع تقسیم می‌شود که شناخت آن‌ها برای انتخاب بهترین روش درمانی اهمیت زیادی دارد. سه نوع اصلی اسکولیوز عبارتند از:

۱-اسکولیوز ایدیوپاتیک (Idiopathic scoliosis)

شایع‌ترین نوع اسکولیوز است که علت دقیق آن مشخص نیست. واژه ایدیوپاتیک به معنای ناشناخته بودن علت بیماری است. با این حال، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این نوع انحنا می‌تواند در خانواده‌ها تکرار شود و ارتباطی با عوامل ژنتیکی و وراثتی داشته باشد. اسکولیوز ایدیوپاتیک بیشتر در دوران رشد سریع یعنی کودکی و نوجوانی بروز می‌کند و نیازمند پیگیری تخصصی است.

۲-اسکولیوز مادرزادی (Congenital scoliosis)

این نوع اسکولیوز نادرتر است و معمولاً از زمان تولد تشخیص داده می‌شود. علت آن شکل‌گیری غیرطبیعی مهره‌ها در دوران رشد جنینی است؛ به طوری که مهره‌ها به طور کامل یا به شکل صحیح تشکیل نمی‌شوند. اسکولیوز مادرزادی بسته به شدت ناهنجاری می‌تواند خفیف یا شدید باشد و در برخی موارد نیاز به مداخلات درمانی زودهنگام دارد.

۳-اسکولیوز نوروماسکولار (Neuromuscular scoliosis)

این نوع اسکولیوز به دلیل مشکلات موجود در عضلات و اعصابی که از ستون فقرات حمایت می‌کنند، ایجاد می‌شود. اسکولیوز نوروماسکولار معمولاً در کنار بیماری‌های عصبی یا عضلانی دیده می‌شود؛ از جمله فلج مغزی، اسپینا بیفیدا، دیستروفی عضلانی یا آسیب‌های نخاعی. این نوع اسکولیوز اغلب سریع‌تر پیشرفت می‌کند و می‌تواند مشکلات بیشتری در وضعیت بدن و عملکرد حرکتی ایجاد کند.

علاوه بر این سه نوع اصلی، اصطلاح اسکولیوز بزرگسالان یا دژنراتیو (Adult-onset / Degenerative scoliosis) نیز وجود دارد. این نوع اسکولیوز معمولاً در سنین بالاتر بروز می‌کند و علت آن تغییرات فرسایشی در ستون فقرات مانند ضعیف شدن دیسک‌ها و مفاصل یا کاهش تراکم استخوان در اثر پوکی استخوان می‌باشد. در برخی موارد هم ممکن است فرد از گذشته دچار اسکولیوز خفیف بوده باشد، اما علائم آن تا بزرگسالی پنهان مانده باشد.

اسکولیوز چقدر رایج است؟

اسکولیوز یکی از اختلالات نسبتاً شایع ستون فقرات به شمار می‌رود. بر اساس برآوردها حدود ۲ درصد از جمعیت جهان درجاتی از این انحنا را تجربه می‌کنند.

البته شدت اسکولیوز در افراد مختلف متفاوت است؛ به طوری که بسیاری از مبتلایان تنها انحنای خفیفی دارند و حتی متوجه وجود آن نمی‌شوند. در حالی که در برخی دیگر، انحنا شدیدتر بوده و می‌تواند موجب تغییرات ظاهری و بروز علائم بالینی شود.

اهمیت این آمار در آن است که نشان می‌دهد اگرچه اسکولیوز همیشه نیاز به درمان جدی ندارد، اما آگاهی و تشخیص زودهنگام می‌تواند نقش مهمی در جلوگیری از پیشرفت و بروز عوارض احتمالی داشته باشد.

علائم اسکولیوز چیست؟

در بیشتر موارد، اسکولیوز خفیف است و هیچ علامت آشکاری ایجاد نمی‌کند. به همین دلیل ممکن است تا مدت‌ها از دید فرد یا حتی اطرافیان پنهان بماند. با این حال، در برخی افراد نشانه‌هایی بروز می‌کند که می‌تواند به تشخیص این عارضه کمک کند. مهم‌ترین علائم اسکولیوز عبارتند از:

• کمردرد
• مشکل در ایستادن به صورت صاف
• ضعف در عضلات مرکزی بدن (شکم و کمر)
• درد، بی‌حسی یا ضعف در پاها

نشانه‌های اسکولیوز چیست؟

علاوه بر مواردی که ذکر شد، اسکولیوز می‌تواند تغییرات ظاهری مشخصی نیز در بدن ایجاد کند که اغلب اولین نشانه‌های هشدار دهنده برای فرد یا اطرافیان هستند. از جمله مهم‌ترین این نشانه‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• نامتقارن بودن شانه‌ها (یک شانه ممکن است بالاتر یا جلوتر از شانه دیگر باشد)
• برجسته بودن تیغه‌های شانه به ویژه هنگام خم شدن به جلو
• قرار نگرفتن سر درست بالای لگن (سر ممکن است به یک سمت متمایل شود)
• تمایل دائمی بدن به یک سمت حتی هنگام ایستادن یا راه رفتن
• نامتقارن بودن کمر که به شکل منحنی یا برآمدگی در یک طرف کمر قابل مشاهده است.
• ارتفاع متفاوت لگن‌ها که می‌تواند باعث کج شدن وضعیت بدن شود.
• طول نامساوی پاها که می‌تواند تعادل بدن را تحت تأثیر قرار دهد.
• تغییرات در ظاهر یا بافت پوست در طول ستون فقرات مانند ایجاد فرورفتگی یا تغییر رنگ پوست

اسکولیوز در کدام بخش از ستون فقرات رخ می‌دهد؟

اسکولیوز می‌تواند هر بخشی از ستون فقرات را درگیر کند. با این حال، برخی الگوها در محل بروز آن دیده می‌شوند. به عنوان مثال، در نوجوانان اسکولیوز بیشتر در ناحیه سینه‌ای (توراسیک) ستون فقرات دیده می‌شود؛ یعنی همان بخشی از ستون فقرات که دنده‌ها به مهره‌ها متصل شده‌اند. این انحنا می‌تواند باعث نامتقارن شدن شانه‌ها و قفسه سینه شود و در صورت عدم پیگیری، وضعیت بدن را تحت تأثیر قرار دهد.

در بزرگسالان بیشترین نگرانی مربوط به ناحیه کمری ستون فقرات است. ستون فقرات کمری به دلیل تحلیل طبیعی بافت‌ها و مفاصل در اثر افزایش سن، بیشتر در معرض تغییرات دژنراتیو قرار دارد و این تغییرات می‌توانند علائمی مانند درد، کاهش انعطاف و اختلال در عملکرد حرکتی ایجاد کنند.

دلیل اسکولیوز چیست؟

علت اسکولیوز بسته به نوع آن می‌تواند متفاوت باشد و عوامل متعددی در ایجاد این انحنای غیرطبیعی ستون فقرات نقش دارند. برخی از مهم‌ترین عوامل عبارتند از:

• رشد غیرطبیعی مهره‌ها در دوران جنینی: در اسکولیوز مادرزادی، مهره‌ها به طور کامل یا صحیح شکل نمی‌گیرند که منجر به ایجاد انحنا می‌شود.
• تغییرات ژنتیکی: برخی از انواع اسکولیوز به ویژه نوع ایدیوپاتیک ممکن است در خانواده‌ها تکرار شود و منشأ ژنتیکی داشته باشد.
• آسیب‌های ستون فقرات: شکستگی، آسیب یا صدمات ناشی از تصادف یا ورزش می‌تواند موجب بروز اسکولیوز شود.
• وجود تومور در ستون فقرات: تومورها می‌توانند ساختار طبیعی مهره‌ها را تغییر داده و باعث انحنا شوند.
• بیماری‌هایی که بر اعصاب یا عضلات تأثیر می‌گذارند: شرایطی مانند فلج مغزی، دیستروفی عضلانی یا آسیب‌های عصبی می‌توانند تعادل عضلات حمایت کننده ستون فقرات را برهم زده و اسکولیوز ایجاد کنند.

چه کسانی بیشتر به اسکولیوز مبتلا می‌شوند؟

برخی عوامل می‌توانند احتمال ابتلا به اسکولیوز را افزایش دهند و شناسایی آن‌ها برای پیشگیری و تشخیص به موقع اهمیت زیادی دارد. از مهم‌ترین عوامل خطر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• سابقه خانوادگی اسکولیوز: اگر یکی از اعضای خانواده به ویژه والدین یا خواهر و برادرتان دچار اسکولیوز باشد، احتمال بروز آن در شما افزایش می‌یابد.
• وجود بیماری یا آسیب زمینه‌ای: شرایطی که ستون فقرات، عضلات یا اعصاب را تحت تأثیر قرار می‌دهند مانند فلج مغزی، دیستروفی عضلانی، اسپینا بیفیدا یا صدمات نخاعی می‌توانند خطر ابتلا به اسکولیوز را بیشتر کنند.
• جنسیت: هرچند اسکولیوز تقریباً در هر دو جنس مشاهده می‌شود، اما زنان به دلیل شدت بیشتر انحنا در صورت ابتلا اغلب نیازمند درمان و پیگیری تخصصی بیشتری هستند.

آیا اسکولیوز ژنتیکی است؟

وجود سابقه خانوادگی اسکولیوز می‌تواند ریسک ابتلا به این عارضه را افزایش دهد؛ به طوری که اگر یکی از اعضای خانواده بیولوژیکی شما دچار اسکولیوز باشد، احتمال ابتلا شما بیشتر است.

با این حال، لازم به ذکر است که همه موارد اسکولیوز جنبه ژنتیکی ندارند و بسیاری از بیماران بدون هیچ سابقه خانوادگی به این بیماری مبتلا می‌شوند. بنابراین اسکولیوز نتیجه تعامل عوامل ژنتیکی و محیطی است.

عوارض جانبی اسکولیوز چیست؟

اگر اسکولیوز شدید درمان نشود، می‌تواند پیامدهای جدی و طولانی مدتی برای فرد به همراه داشته باشد. از مهم‌ترین عوارض این بیماری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• درد مزمن و طولانی مدت
• تغییر شکل بدن
• آسیب به اندام‌ها مثلاً اختلال در عملکرد قلب، ریه‌ها و سایر اندام‌های داخلی
• آسیب به اعصاب که باعث درد، بی‌حسی یا ضعف در دست‌ها و پاها می‌شود.
• آرتریت و تحلیل مفاصل
• نشت مایع نخاعی
• مشکلات تنفسی

اسکولیوز چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص اسکولیوز معمولاً با معاینه فیزیکی دقیق توسط پزشک آغاز می‌شود. در این معاینه، پزشک وضعیت ستون فقرات شما را ارزیابی می‌کند و ممکن است یک غربالگری ساده در مطب انجام دهد. در طول این غربالگری از شما خواسته می‌شود:

• صاف بایستید تا وضعیت کلی بدن و تراز ستون فقرات بررسی شود.
• به جلو خم شوید، شبیه زمانی که می‌خواهید انگشتان پایتان را لمس کنید تا انحنای ستون فقرات از زوایای مختلف قابل مشاهده باشد.
• پزشک همچنین پشت شما را معاینه می‌کند تا شکل ستون فقرات، نحوه حرکت بدن و تعادل آن را ارزیابی کند و با آزمایش رفلکس‌ها و قدرت عضلات، عملکرد اعصاب شما را بررسی می‌کند.

قبل از ارائه برنامه درمانی، پزشک سؤالاتی در زمینه‌های زیر از شما خواهد پرسید:

• سوابق پزشکی شخصی و خانوادگی
• تاریخ اولین مشاهده تغییر در ستون فقرات یا تاریخ انجام غربالگری اولیه
• علائمی که تجربه می‌کنید.

در صورت لزوم، پزشک آزمایش‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس را تجویز می‌کند تا نمای کامل ستون فقرات مشخص شود و شدت انحنا تعیین گردد. در برخی موارد، ممکن است نیاز به MRI یا CT اسکن باشد تا جزئیات بیشتری از ستون فقرات و بافت‌های اطراف آن به دست آید.

اگر تشخیص داده شود که اسکولیوز نیاز به درمان دارد، پزشک بهترین روش درمانی را برای شما تجویز می‌کند.

اسکولیوز در چه سنی تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص اسکولیوز معمولاً در دوران نوجوانی بین سنین ۱۰ تا ۱۵ سالگی انجام می‌شود، زیرا در این دوره به دلیل رشد سریع بدن و تغییرات ستون فقرات، انحناهای غیرطبیعی بیشتر آشکار می‌شوند. غربالگری‌های منظم در این بازه سنی نقش مهمی در تشخیص زودهنگام دارند و می‌توانند از پیشرفت انحنا و بروز عوارض جلوگیری کنند.

با افزایش سن، ستون فقرات به طور طبیعی دچار تغییرات و تحلیل بافت‌ها می‌شود. به همین دلیل، برخی بزرگسالان نیز ممکن است در مراحل بعدی زندگی برای اولین بار به اسکولیوز مبتلا شوند. این حالت معمولاً زمانی رخ می‌دهد که انحنای ستون فقرات در دوران کودکی خفیف بوده و به دلیل عدم تشخیص یا پیگیری تا بزرگسالی بدون علامت باقی مانده است.

اسکولیوز چگونه اندازه‌گیری می‌شود؟

برای تعیین شدت اسکولیوز، پزشک انحنای ستون فقرات را بر حسب درجه می‌سنجد. این اندازه‌گیری به پزشک کمک می‌کند تا شدت انحنا را ارزیابی کرده و برنامه درمانی مناسب را پیشنهاد دهد. شدت اسکولیوز بر اساس درجه انحنا به صورت زیر طبقه‌بندی می‌شود:

• ستون فقرات نرمال: انحنای کمتر از ۱۰ درجه
• اسکولیوز خفیف: انحنای بین ۱۰ تا ۲۴ درجه
• اسکولیوز متوسط: انحنای بین ۲۵ تا ۳۹ درجه
• اسکولیوز شدید: انحنای بیش از ۴۰ درجه

در این فرآیند، پزشک از دستگاهی به نام اسکولیومتر (Scoliometer) استفاده می‌کند و آن را روی پشت بیمار قرار می‌دهد تا میزان انحنای ستون فقرات را اندازه‌گیری کند.

درمان اسکولیوز

درمان اسکولیوز برای همه بیماران ضروری نیست و بسته به شرایط فرد، شدت انحنا و سن بیمار تصمیم‌گیری می‌شود. اگر پزشک درمان را توصیه کند، عواملی مانند نوع اسکولیوز، میزان انحنا، سابقه خانوادگی، سن بیمار و تعداد سال‌های باقی‌مانده تا بلوغ استخوانی در انتخاب روش درمان مدنظر قرار می‌گیرند.

هدف اصلی درمان اسکولیوز کاهش علائم، جلوگیری از پیشرفت انحنا و بهبود عملکرد ستون فقرات است و لزوماً منحنی ستون فقرات را به طور کامل صاف نمی‌کند. درمان مؤثر می‌تواند کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشد و از عوارض احتمالی پیشگیری کند.

1-درمان غیرجراحی اسکولیوز

در بیشتر موارد، اسکولیوز نیاز به جراحی ندارد و ابتدا روش‌های غیرجراحی توصیه می‌شوند. این روش‌ها شامل موارد زیر می‌باشند:

• پیگیری منظم: مراجعه به پزشک متخصص به طور معمول هر شش ماه یکبار به منظور بررسی شدت انحنا، کنترل روند پیشرفت و انتخاب بهترین روش درمانی یکی از مهمترین اقدامات برای کنترل علائم و شدت اسکولیوز است.
• دارو درمانی: مصرف داروهای مسکن یا ضدالتهاب برای کاهش درد و التهاب ناشی از فشار بر ستون فقرات زیر نظر پزشک متخصص از دیگر راه‌های کنترل علائم اسکولیوز است.
• تمرینات ورزشی هدفمند: فعالیت‌های ورزشی و تمرینات کششی و تقویتی که به افزایش انعطاف‌پذیری ستون فقرات و تقویت عضلات مرکزی بدن کمک می‌کنند، در بهبود وضعیت بدنی، کاهش درد و پیشگیری از پیشرفت انحنا نقش مهمی دارند.
• استفاده از بریس: در برخی بیماران، استفاده از بریس اسکولیوز می‌تواند با کاهش فشار بر مهره‌ها و ثابت نگه داشتن ستون فقرات از پیشرفت بیشتر انحنا جلوگیری کند.
• مدیریت بیماری‌های زمینه‌ای: درمان یا کنترل مشکلاتی همچون پوکی استخوان یا بیماری‌های عصبی و عضلانی که ممکن است شدت اسکولیوز را افزایش دهند، یکی از اقدامات مهم در روند درمان اسکولیوز به شمار می‌آید.
• فیزیوتراپی: در بسیاری از موارد، فیزیوتراپی به عنوان مهم‌ترین بخش از روند درمان توصیه می‌شود. فیزیوتراپی نه تنها به تقویت عضلات و افزایش انعطاف‌پذیری کمک می‌کند، بلکه می‌تواند به بهبود وضعیت بدن و پوسچر منجر شود و حتی درد بیمار را نیز کاهش دهد. فیزیوتراپیست با توجه به شرایط هر فرد تمریناتی برای افزایش تعادل، اصلاح وضعیت بدنی، بهبود تنفس و ارتقای دامنه حرکتی طراحی می‌کند تا فرد بتواند فعالیت‌های روزانه خود را با راحتی بیشتری انجام دهد.

2-جراحی اسکولیوز

در صورتی که اسکولیوز به درمان‎های غیرجراحی و محافظه‌کارانه پاسخ ندهد یا انحنا بسیار شدید باشد، جراحی می‌تواند به عنوان یک گزینه مؤثر مطرح شود. هدف این عمل جراحی افزایش پایداری ستون فقرات، بازگرداندن تعادل بدن و کاهش فشار بر اعصاب است.

روش‌های مختلف جراحی اسکولیوز عبارتند از:

• جراحی فیوژن ستون فقرات (Spinal fusion): مهره‌های ستون فقرات با هم جوش داده می‌شوند و با استفاده از بریس‌های فلزی ستون فقرات ثابت نگه داشته می‌شود.
• میله قابل افزایش طول (Expandable rod): جراح یک میله با قابلیت افزایش طول در ساختار مهره‌ها قرار می‌دهد تا ستون فقرات کودکان در حال رشد حمایت شود و طول میله با رشد کودک تنظیم می‌شود.

آیا جراحی اسکولیوز عوارض دارد؟

جراحی اسکولیوز به طور کلی یک فرآیند ایمن و مؤثر برای درمان انحناهای شدید ستون فقرات است، اما همانند هر عمل جراحی دیگری ممکن است با عوارض احتمالی همراه باشد. این عوارض می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• عفونت
• خونریزی
• لخته‌های خونی
• آسیب و فشار به اعصاب
• محدودیت در حرکت ستون فقرات

با این حال، پیشرفت تکنیک‌های جراحی و فناوری‌های کامپیوتری امکان انجام روش‌های کم‌تهاجمی‌تر را فراهم کرده، ریسک بروز عوارض را به حداقل رسانده و دوره بهبودی را کوتاه‌تر نموده است.

آیا ورزش کردن باعث بدتر شدن اسکولیوز می‌شود؟

در بیشتر موارد، اسکولیوز در دوران نوجوانی تشخیص داده می‌شود، زمانی که بسیاری از کودکان و نوجوانان علاقه‌مند هستند در ورزش‌های تیمی و برنامه‌های ورزشی شرکت کنند. طبیعی است که والدین نگران باشند که کدام فعالیت‌ها برای فرزندشان ایمن و مفید هستند و آیا ورزش می‌تواند وضعیت اسکولیوز را بدتر کند یا خیر.

خوشبختانه، ورزش کردن باعث تشدید اسکولیوز نمی‌شود. در واقع، شرکت در ورزش‌هایی که انعطاف‌پذیری بدن را افزایش داده و عضلات مرکزی ستون فقرات و تنه را تقویت می‌کنند، می‌تواند به کاهش علائم، بهبود پوسچر و حفظ تعادل ستون فقرات کمک کند.

از جمله ورزش‌هایی که برای افراد مبتلا به اسکولیوز مفید هستند، عبارتند از:

• شنا: شنا یکی از بهترین ورزش‌ها برای تقویت عضلات مرکزی بدن است، زیرا انجام حرکات در آب نیازمند استفاده همزمان از بسیاری از عضلات است و فشار کمتری بر ستون فقرات وارد می‌کند.
• ژیمناستیک: ژیمناستیک می‌تواند انعطاف‌پذیری بدن را افزایش دهد و عضلات مرکزی را تقویت کند که در بهبود پوسچر و کاهش درد ناشی از اسکولیوز مؤثر است.

به طور کلی، تمرینات منظم و کنترل شده تحت نظارت مربی یا فیزیوتراپیست می‌تواند به حفظ سلامت ستون فقرات کمک کند، بدون آنکه خطر پیشرفت اسکولیوز وجود داشته باشد.

چه ورزش‌هایی برای مبتلایان به اسکولیوز خطرناک است؟

برای تعیین ورزش‌های ایمن و مناسب همیشه با پزشک یا فیزیوتراپیست متخصص مشورت کنید. بیشتر ورزش‌ها حتی وزنه‌برداری با اصول صحیح معمولاً برای افراد مبتلا به اسکولیوز مشکلی ایجاد نمی‌کنند و حتی می‌توانند به تقویت عضلات مرکزی و بهبود پوسچر کمک کنند.

با این حال، اگر فرزند شما جراحی ستون فقرات انجام داده باشد، باید از ورزش‌های تماسی و پرخطر مانند کشتی و فوتبال اجتناب کند، زیرا این فعالیت‌ها می‌توانند باعث آسیب به ستون فقرات یا مهره‌های جراحی شده شوند.

مرکز فیزیوتراپی برای درمان اسکولیوز

کلینیک فیزیوتراپی نوید به عنوان یکی از مراکز تخصصی در حوزه درمان مشکلات ستون فقرات، آماده ارائه خدمات در زمینه کنترل علائم و درمان اسکولیوز می‌باشد. در این کلینیک با بهره‌گیری از تجربه فیزیوتراپیست‌های مجرب و به کارگیری روش‌های علمی و به روز، برنامه‌های درمانی تخصصی برای شما طراحی و اجرا می‌شوند. کلینیک نوید با تمرکز بر تکنیک‌های تخصصی مانند حرکات اصلاحی، تمرینات ورزشی و منوال تراپی این امکان را فراهم کرده است که بیماران مبتلا به اسکولیوز بدون نیاز به روش‌های تهاجمی، روند بهبودی خود را طی کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره‌های کلینیک نوید تماس حاصل فرمایید.